“𝗢𝗵, 𝗶𝘀 𝗱𝗶𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗳𝗼𝘁𝗼 𝗻𝗮𝗴𝗲𝘀𝗰𝗵𝗶𝗹𝗱𝗲𝗿𝗱?”
“𝗢𝗵, 𝗶𝘀 𝗱𝗶𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗳𝗼𝘁𝗼 𝗻𝗮𝗴𝗲𝘀𝗰𝗵𝗶𝗹𝗱𝗲𝗿𝗱?"
Die vraag krijg ik verrassend vaak zodra ik een nieuw schilderij laat zien.
En ja, meestal is het antwoord gewoon: “Klopt!”
Want zeg nou zelf, een gedetailleerd landschap of een portret schilder je niet zomaar uit je hoofd. (Tenzij je een abstracte bui hebt natuurlijk – dan mag alles.) Maar wat mensen zich soms niet realiseren, is dat het natuurlijk niet stopt bij het overnemen van een beeld.
Ik trek niets over. Geen projectoren, geen ruitjes. Alles wordt met de hand opgezet. Eerst goed kijken, dan tekenen, corrigeren, opnieuw lijnen zetten. En dán begint het echte werk pas: kleuren mengen, lagen opbouwen, licht en schaduw aanbrengen, de sfeer vangen… En net als ik denk “ja, zo is ‘ie goed,” komt er tóch nog een laagje overheen.
Wat ook vaak gebeurt: ik combineer. Een zonsondergang van de ene foto, met een landschap van een andere. Want soms heeft die ene lucht precies de magie die het tafereel nodig heeft, maar de voorgrond is saai. Dan puzzel ik. En zo ontstaat er een compositie die je nergens letterlijk kunt vastleggen, maar die wél echt voelt.
Met portretten doe ik precies hetzelfde. Soms voeg ik een ketting toe, een ander kledingstuk, of pas ik het licht aan om het gezicht beter uit te laten komen. Ik maak keuzes om het schilderij nét dat beetje extra te geven.
En weet je, ook de grote meesters gingen de natuur in met hun ezel om te schetsen.
Dit is eigenlijk precies hetzelfde, alleen heet mijn ezel tegenwoordig een foto.
Dus ja, het begint met een foto. Maar het eindresultaat is altijd iets unieks, met liefde, verf, en een beetje magie opgebouwd. 😊
⸻
Zin om te reageren? Herken je dit ook als creatieveling? Of ben je juist iemand die dacht dat schilderen vanaf een foto “makkelijk” was? Laat het me weten, ik ben benieuwd!